Guilin, mijn thuis
Bergen omarmen mijn jeugd,
ik kan de zonsondergang
door de bladeren ruiken.
Lichten in de ramen,
sterren op aarde,
verlichten het pad naar huis.
Het gelach van oma bij de kachel,
het tikken van mahjongstenen
en de geur van tante en gebakken zoetigheid,
zweven samen in de nacht.
Alles verandert in mijn huis,
maar toch blijft het hetzelfde.
Hier begint alles,
hier eindigt niets.
Cehong Hu
klas 5Aa
OSG Hugo de Groot - Rotterdam
Winnaar Hugo Gedichtenwedstrijd 2025, categorie bovenbouw
VRIJMIPO
Voor de vierde keer organiseerden we op de OSG Hugo de Groot in Rotterdam de jaarlijkse gedichtenwedstrijd. De leerlingen stuurden een enorm aantal gedichten in waaruit de jury uit iedere categorie (ISK, onderbouw, bovenbouw, Engelstalig) een aantal gedichten selecteerde voor de finale. Die finale, waar de leerlingen hun genomineerde gedichten voordroegen, vond plaats in een stampvol theater Walhalla op Katendrecht.
Weggaan, de grens overgaan en een nieuw leven beginnen in een vreemd land, het zijn grote thema’s waarover al veel poëzie is geschreven. Maar de manier waarop Hugo-leerling Cehong Hu het ontheemd zijn en het verlangen naar thuis invoelbaar maakt, is bijzonder voor een leerling van zeventien jaar. Die, het klinkt bijna ongelooflijk, met zijn winnende gedicht debuteert.
Anders dan de actuele maatschappelijke discussie, laat dit gedicht ons zien wat migratie voor een (jonge) migrant betekent. Een leven waarin alles plots verandert, behoudens de herinnering aan het huis van vroeger. Want het gedicht neemt ons mee naar Guilin, een stad in Zuid-China die letterlijk omringd wordt door bergen. We belopen het pad naar Cehongs huis, we horen het gelach van oma en we ruiken de geur van tantes lekkernijen. Onze verbeeldingskracht stelt ons in staat om die reis te maken. Literatuur maakt het mogelijk ons te verplaatsen in een ander, ons te verwonderen. En te laten nadenken, ook over onze eigen vooringenomenheid.
Iedereen zou dit gedicht moeten lezen. Opdat het ons, inwoners van dit vlakke en steeds killere land, op zekere dag lukt om onze migranten en hun kinderen een waardig welkom te heten. En ze te omarmen, als bergen.
